انتشار در : 1397/04/02
ایجاد توسط : Sara
مدتي است كه دچار حالتي شبيه به پنيك اتك ميشم. نميدونم چطور توصيف كنم، وقتي در شرايطي خاص قرار ميگيرم تنگي نفس بهم دست ميده، و اگه شرايط ادامه پيدا كنه از تنگي نفس كفري ميشم و ناآرامي و احساس خفگي و حس فرار (حتي از كالبد بدن) بهم دست ميده، انگار احتياج دارم نفس عميق بكشم ولي نميتونم. اونوقت اگه فرزند كوچكم هم از بغلم پايين نيايد ديگر واويلاست! پيش‌تر يكي دو بار در فضاي بسته و تاريك كه بودم اين حس بهم دست داده بود، ولي الان حدود دو ماه است كه حتي چيزهاي خيلي جزئي محرك اين حالته. مثلا هواي ابري و مه آلود، هواي تاريك اتاق، بيني كيپ شده بر اثر سرما خوردگي، حتي گاهي خواندن خبري بد، گاهي خيلي مسخره تر از اينها هم ميشه، مثلا يه چيزي كه جلوي چشمم بياد و ديدم رو محدود كنه، گاهي حتي عينكم! دو ماه پيش از داخل هواپيما شروع شد! و الان هم دوباره بايد هواپيما سوار شم و دلهره دارم كه آيا باز اين اتفاق ميفته يا نه! چون بچه كوچك هم دارم و بايد مراقب آنها هم باشم. يك كلاس كنترل اضطراب رفتم كه كمي كمكم كرده، يعني شدتش كمتر شده، ولي همچنان هست. يعني تنگي نفس ميگيرم. شما ميتونيد كمكي بكنيد؟ ممنون

0

پاسخ از سیمیاروم

به پاسخ این سوال توسط سرکار خانم دکتر بابائی گوش دهید:

شما چه نظری درباره این سوال دارید؟