انتشار در : 1397/05/16
ایجاد توسط : محمدمهدی
سلام وقت بخیر.. واقعا نمیدونم از کجا شروع کنم..مشکلات رو از چندین سال پیش داشتم و شکست هم خوردم..ولی با گذشت زمان و اومدن مشکلات و بد خلقی های روزگار، بی اهمیت میشدم به مشکلاتی که داشتم و درگیرِ درگیری های جدیدم میشدم و میشم..من کسی ((بودم)) که به اسمم قسم میخوردن،کسی ((بودم)) که بهترین معلمهای شهرم میگفتن محمد مهدی پزشکی شهید بهشتی رو در میاد، ولی مشکلات سستم کرد و شکست خوردم..با این حال همه ی اینا گذشته و کاری ندارم باهاشون..مقدمه گفتم..الان ۲۰ سالمه..من به اندازه  کافی شکست خوردم، دیگه بسه برام، بخاطر همین مشکل الانم رو میخوام با کمک شما حل کنم..من ۶ ماه پیش به همه بدقلقی های زندگیم خاتمه دادم..دو ماه گذشت و احساس بدی  نداشتم..تا اینکه وارد یه رابطه با دختر شدم..الان ۴ ماه میشه که درگیرم..آشنایی با این آدم و وجودش برامن خیلی آرامش بخشه خییلی..ولی منطقِ کوچیکی تو ذهنم میگه آخر این رابطه عاشقانه شکسته و شروع ترس لعنتی از شکست خوردن..رابطمون شدیدا خوبه و مثل بقیه ادما تصمیم به ازدواج گرفتیم! و همین هم برام اذیت کننده است که تو این سن چه فکر ازدواجی آخه؟..از یه طرف دختر فقط ۵ روز از من کوچیکتره و رسیدن به هم رو مشکل کرده..از لحاظ خونوادگی خیلی شبیه همیم..ولی میگم رسیدن خیلی کم رنگ تر از نرسیدن ب همدیگه است و نمیخوام شکست بخورم..از طرفی نمیتونم این دختر رو ول کنم به هییچ وجه، چون همدیگه رو بی رودربایستی دوست داریم و من توی این ۴ ماه کسی شدم ک ((بودم)).. شدم ادمی که به اسمم قسم میخورن و پر قدرت میرم جلو..الانم دانشجوی پزشکی همدانم..فقط ذهنم شدید  درگیره که ایا این رابطه توی ۴ سال پابرجا میمونه!!اگه هم موند، اصلا خانواده ها قبول میکنن که هم سنیم و..امیدوارم تونسته باشم حسم رو بگم..راهنماییم کنید..

0

پاسخ از سیمیاروم

به پاسخ این سوال توسط سرکار خانم دکتر بابائی گوش دهید:

شما چه نظری درباره این سوال دارید؟