پاسخ از دکتر عباس ذبیح زاده

سلام

نشخوارگري فكر يا صدا، اون هم به طور مداوم، ميتونه نشونه اي از "وسواس فكري" باشه. معمولاً افكار و صداهايي كه به طور ممتد و مكرر توي ذهنمون مرور ميشن، ازين جهت برامون ناخوشايند تلقي ميشن كه ما اونها رو جزيي از خودمون نميدونم و حالتي از اجبار و تحميل در مرور اين فكرها و صداها، ما رو به مرحله كلافگي و رخوت در برابرشون ميكشونه.

بعضاً حتي اين فكرها به لحاظ درون مايه و محتوا در تضاد با سيستم ارزش ها و باورهاي شخصي مونه و همين تضاد، تجربه اين افكار و تصاوير و صداها رو دوچندان برامون ناخوشايند ميكنه؛ تاجايي كه بعضاً حين مواجهه با اونها ممكنه از احساساتي مثل گناه و شرم هم در رنج باشيم.

نكته مهم اما اينه كه اين فكرها و صداها كه گويي بعنوان يه نيروي بيروني مارو در چنگ خودشون اسير ميكنن (خاصه توي برهه هايي كه به لحاظ رواني و ذهني دچار تنيدگي و اضطرابيم)، صدا و نداي بخشي از شخصيت ما هستن و نيازمند اينن كه طي يه مشاوره تخصصي امكان دايالوگ با اين بخش هاي درونمون رو به دست بياريم. در واقع، اونچه به استمرار مداوم اين فكرها يا صداها دامن ميزنه، تقلا و كوشش ما براي به رسميت نشناختن اونها و بالطبع سركوب بخشي از دنياي درون رواني مونه.

توي اين قسم از چالش هاي ذهني، مخصوصاً وقتي كه به روند جاري زندگي در حوزه هايي مثل زندگي علمي و شغلي و خونوادگي مون خدشه و آسيب وارد ميشه، دريافت مشاوره هاي تخصصي ضروريه، و اتفاقاً شواهد علمي مؤيد اينه كه روان درماني براي كمك به حل اين چالش مفيده و مؤثره.

با احترام