پاسخ از سیمیاروم

با سلام همانطور که اشاره کردید، افسردگى علائمی مانند فقدان انرژى، احساس بی ارزشی، فقدان علاقه به فعاليت‏ها و به زندگى، غمگينى، كاهش یا افزایش اشتها و وزن، كاهش یا افزایش خواب، كاهش یا افزایش میل جنسی، مشكلات تمركز، خودانتقادى، نااميدى، شكايت‏هاى جسمى، قطع ارتباط با ديگران، تحريك‏پذيرى، مشكل در تصميم‏گيرى، و افکار خودكشى را به همراه دارد. افسردگى بالينى از خفيف تا شديد متغیر است. برخى افراد علائم كمى را تجربه می کنند و برخی از افسردگى شديد رنج مى‏برند. اگر فردى بگويد هرگز احساس افسردگى نكرده، غيرمعمول است. نوسانات خلقى طبيعى است و در زندگی هر فردی ممکن است آنرا تجربه کند. اما افسردگى بالينى از نوسانات ساده خلقی بدتر است و در زندگی فرد برای مثال کارکرد شغلی، تحصیلی، روابط وی اختلال ایجاد می کند. افسردگى همراه با اضطراب ، سرماخوردگى شايع مشكلات هيجانى است. هر سال، تعداد زيادى از افراد از افسردگى اساسى رنج مى‏برند: 25% زنان و 12% مردان در طول عمرشان از دوره افسردگى اساسى رنج خواهند برد.   علت‏هاى افسردگى چيست؟ افسردگى چند عاملى است، بدين معنى كه عوامل مختلفى می توانند منجر به افسردگی شوند. اين عوامل مى‏تواند زيست شيمى، ميان‏فردى، رفتارى يا شناختى باشد. افسردگى توسط هر يك از اين عوامل ممکن است ايجاد شود، اما احتمالاً توسط تركيبى از تمام اين زمينه‏ها ايجاد مى‏گردد. عوامل زيست شيمى مى‏تواند شامل آمادگى ژنتيكى خانوادگى و شيمى مغز باشد. تعارض و فقدان‏ها در روابط ميان‏فردى مى‏تواند عاملى در ايجاد افسردگى باشد و عوامل رفتارى مانند افزايش استرس و كاهش تجارب لذت‏بخش و مثبت نیز مى‏توانند منجر به افسردگى شوند. عوامل شناختى شامل شيوه‏هاى تفكر ناسازگارانه و تحريف شده مختلف است.   درمان های افسردگی درمان هایی که در حال حاضر در درمان بیماران افسردگی وجود دارد: درمان های دارویی و روانشناختی. داروهاى مختلفى در درمان افسردگى مؤثر است. 2 تا 4 هفته زمان نياز دارد تا سطح درمان‏بخش دارويى در شما ايجاد گردد مانند فلوکستین، فلووکسامین و... از درمان های روانشناختی، درمان شناختى رفتارى افسردگى مداخله مؤثر و عملى و ساختار يافته براى بيمارانى است كه از افسردگى رنج مى‏برند. در اين درمان، به شناسايى رفتارها و الگوهاى تفكر كه منجر به ايجاد و حفظ افسردگى مى‏شود تمرکز می شود. مطالعات متعددى كه در سراسر جهان انجام شده به‏طور همسانى نشان داده است درمان شناختى رفتارى به اندازه داروى ضدافسردگى در درمان افسردگى عمده مؤثر است.