پاسخ از سیمیاروم

با سلام براساس ملاک های تشخیصیDSM 5، ویژگی اصلی اختلال اضطراب جدایی، نرس یا اضطراب بیش از حد دررابطه با جدایی از منزل یا جدایی از کسانی که فرد به آنها دلبسته است و حداقل 3مورد زیر باید باشد:

• ناراحتی مکرر هنگام پیش بینی یا تجربه کردن جدایی از خانه یا از اشخاص دلبسته اصلی
• نگرانی بیش از حد در مورد واقعه ناگواری که موجب جدایی از شخص دلبسته شود مانند تصادف کردن
• نگرانی بیش از حد در مورد ازدست دادن اشخاص دلبسته اصلی یا صدمه احتمالی به آنها مثل بیماری
• اکراه یا امتناع مداوم از بیرون رفتن و دورشدن از خانه، رفتن به مدرسه، رفتن به محل کار و .. به علت ترس از جدایی
• ترس یا بی میلی بیش از حد در مورد تنها بودن یا بدون شخص دلبسته اصلی بودن در خانه یا محیط های دیگر
• کابوس های مکرر که موضوعات جدایی را دربردارند
• بی میلی یا امتناع مداوم از خوابیدن دور از خانه یا بخواب رفتن بدون نزدیک بودن به شخص دلبسته اصلی
• شکایت های مکرر از علائم جسمانی مانند سردرد، تهوع و ... وقتی جدایی از اشخاص دلبسته اصلی روی می دهد یا انتظار می رود روی دهد.

علاوه براین، این ترس و اضطراب و اجتناب حداقل 4هفته در کودکان و نوجوانان و معمولا 6 ماه یا بیشتر در بزرگسالان ادامه دارد و در عملکرد اجتماعی و تحصیلی و شغلی و ... فرد اختلال قابل ملاحظه ای ایجاد می کند. نکته مهم اینست که وجود این ملاک ها برای تشخیص الزامی است. اختلال اضطراب جدایی ممکن است بر اثر عوامل محیطی مانند استرس و فقدان روی دهد و یا ممکن است جنبه ژنتیکی داشته باشد. بنابراین بررسی دقیق این ملاک ها و ارزیابی دقیق در فرد مبتلا توسط متخصص باید انجام گیرد. بطور کلی این اختلال از شایعترین اختلال های اضطرابی در کودکان کمتر از 12 سال است. با توجه به تاثیری که این اختلال در کارکردهای معمول فرد دارد ارزیابی به موقع و درمان آن از اهمیت زیادی برخوردار است. خوشبختانه پژوهش هایی که در دهه اخیر به بررسی درمان های اختلالات اضطرابی و همینطور درمان این نوع اختلالات در کودکان پرداخته، نتایج خوبی از بهبود علائم گزارش کرده است. پس برای ارزیابی دقیق و در صورت نیاز درمان از یک متخصص کودک کمک بگیرید.